Voorbij het eigen gelijk
 
 
Opinie

‘Het ongelijk van Thierry Baudet inzake Syrië’

Er moet wel degelijk een regime change komen

“Eindelijk iemand met verstand van zaken in de Kamer”, las ik als reactie op Thierry Baudets rede over Syrië woensdag. Maar Baudets ‘verstand’ inzake de kwestie Syrië was in Den Haag niet aan de orde. Hij zwaaide er met hoogdravende boeken, maar trok de verkeerde conclusies.

Baudet wil Bashar al-Assad niet per se steunen, maar pleit toch voor een soort ‘steun’ aan zijn regime, omdat er geen goede alternatieven zijn. Dat laatste is een realiteit. Maar na zes jaar chaos en ellende zonder al te veel Westerse interventie, in tegenstelling tot Libië, waar inderdaad steun werd verleend voor regime change, zoals Baudet opmerkte, kun je dit niet als argument blijven hanteren. Immers lijkt het toch weinig verschil te maken, als we het Libië-argument van Baudet doortrekken naar de voortslepende hel van Syrië. Assad is onhoudbaar geworden.

Rechts wil Assad

Dat er ‘vuige belangen’ spelen in en rond de oorlog in Syrië is evident, en dat veel regeringsleiders een dubbele pet ophebben evenzeer. Het lijkt er bij het horen van Baudets betoog op dat ook hij spreekt vanuit een agenda, want op de rechterzijde van het (internationale) politieke spectrum wordt Assad al langer de hand boven het hoofd gehouden. De islamisten vormen immers het grootste gevaar, toch? En gruwelijkheden, zoals de recente gifgasaanval, zijn volgens Baudet en velen met hem niet genoeg bewezen om Assad af te vallen.

Nu is het waar dat het Westen meer te vrezen heeft van groepen als ISIS, omdat zij geweld richting Europa propageren en omdat dit ook wordt uitgevoerd in hun naam. Bovendien reizen staatsburgers van Europese landen af naar Syrië om daar met jihadistische strijdgroepen te vechten. Maar vergis je niet: de trackrecord van mensenrechtenschendingen en doden die op het conto komen van Assad en zijn bondgenoten, ligt vele malen hoger.

Gelikte video’s

Assad en de zijnen maken geen gelikte video’s van hun misdaden, martelingen en massa-executies. Materiaal dat uitlekt, zijn filmpjes gemaakt op een mobiele telefoon. Het zijn de getuigenissen van vluchtelingen die vertellen niet voor ISIS op de vlucht te zijn geslagen, maar voor Assads barrel bombs. Het zijn de verhalen van de overlevenden die uit de Sadnaya-gevangenis komen. En die verhalen zijn talrijk.

Bovendien is het goed te realiseren dat de immense vluchtelingenstroom voor een groot deel op gang is gebracht juist vanwege het gewelddadige mandaat dat Assads regime heeft. En dat in het kielzog van die stroom ook degenen zijn meegekomen die we nu zo hard proberen te bestrijden, omdat zij aanslagen voorbereiden. Assad steunen is dus contraproductief.

Toevallig of bewijs?

Over de eerder genoemde barrel bombs wordt gezegd: ‘we weten niet zeker of Assad erachter zit’, evenals over de gifgasaanval op Ghouta, een buitenwijk van Damascus, in 2013, waar Baudet aan refereerde in zijn betoog, en over de meest recente gifgasaanval. Maar, en dit zou de jurist Baudet toch moeten weten, er is ook zoiets als circumstantial evidence. Wanneer Assad alleen al in 2016 verantwoordelijk wordt gehouden voor bijna 13.000 aanvallen met de barrel bomb, wat onder internationale wetgeving wordt gezien als een problematisch middel, wanneer zowel de gifgasaanval in 2013 als de recente aanval vrijwel enkel naar Assad kunnen wijzen, alleen al omdat de Russen en hij daar de dienst uitmaken in het luchtruim en omdat journalisten op de grond vrij snel concludeerden dat een opslag voor gifgas, zoals door Assad werd geclaimd, onjuist is, dan kun je niet je hoofd blijven afwenden en dat argument als voorwendsel gebruiken om niet in te hoeven grijpen. In de chaos van een burgeroorlog is het helaas vaak onmogelijk om een honderd procent zekerheid te krijgen. Mogen we het dan doen met een 95 procent zekerheid, als dat percentage keer op keer wijst naar dezelfde schuldige?

Het is al jaren duidelijk waar Assads regime toe in staat is. Dat was het al vóórdat de burgeroorlog uitbrak. Wanneer je steeds in verband wordt gebracht met grootschalige mensenrechtenschendingen, kun je niet meer spreken van toevalligheid – niet in die mate. En het is al helemaal een gotspe te spreken van collateral damage, zoals Baudet deed. Inderdaad zijn burgerdoden de ongewilde bijkomstigheid van een oorlog. Maar doelbewust burgers bombarderen om hen schrik aan te jagen, dat is simpelweg terreur.

Hoe hoog mag prijs zijn?

Voor wie twijfels heeft waarom Assad zulke bommen of gifgas zou inzetten tegen zijn eigen burgers, nu hij al maanden de partij is die de overhand lijkt te hebben, biedt dit stuk uitkomst: de Geallieerden stevenden in de Tweede Wereldoorlog af op een overwinning in de Pacific, maar de Japanners gaven maar niet op. Eiland na eiland zou moeten worden veroverd om het vasteland van Japan te bereiken. Dat werd een uitputtingsslag die moraal, manschappen en heel veel geld zou zijn gaan kosten. Het was een reden waarom president Truman koos voor het uiterste middel: de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki, in 1945. Het had effect, tegen een zeer hoge prijs. Iets vergelijkbaars zien we nu bij Assad.

Een regime change is na jaren van oorlog pure noodzaak geworden. En inderdaad, ik weet ook niet hoe dat dan zou moeten. Maar we kunnen en mogen Assad niet de hand boven het hoofd houden. Dat zou de vele, vele duizenden slachtoffers die zijn regime maakte en nog gaat maken een slag in het gezicht zijn.

   
 
 
Toon / Verberg Reacties  
 
Sinds september 2017 moet je ingelogd zijn op Facebook om hieronder meer dan de standaard aantal reacties te laden.
Het gaat hier helaas om een verandering die Facebook zelf heeft doorgevoerd.
Maar je kunt ook reageren via Disqus.
Als iedereen slaapt, zijn wij wakker.